Say it:(April 30)
a lost lonely dove lives,
a lost lonely dove lives, say it
repeatedly, and if you say it
really fast, really really fast,
a lost lonely dove lives,
a lost lonely dove lives: love
happens somewhere
between speech
and serendipity.
Now, say it,
say it with me.
minsan,
nagbahagi
ang iyong ina
ng isang kwentong
nagpása-pása
mula sa kanyang ina,
mula’t mula pa sa lahat ng ina bago siya:
tungkol sa misteryo ng mariposa. aniya,
‘di namamatay ang mariposa. maliban na lang
kung sila’y ating sunugin, o tapakan, o kainin,
lilipad sila nang walang hanggan sa hardin
ng melancholia.
binubulong ng mariposa, sabi pa niya, ang kanilang lihim
sa mga bulaklak na ‘di naman nakikinig. hinahagod at sinusuyo,
pinupuri kanilang samyo. ngunit ang isteymen at pistil
ay magsing-irog na ‘di naniniwala
sa mga kwento ng palaboy
na bahaghari.
kaya’t itong mariposa,
lumilipat na sa ibang bulaklak
na ‘di pa rin namamansin.
at nakakaalala. maglalakbay itong sunod
sa himpapawid, sa kakahuyan, sa tabing-ilog, sa kabukiran,
hanggang matunton nito kung saan ang araw at dagat
ay nagkahagkan.
sa pagkakataong ito, ang mariposa’y halos gula-gulanit,
ngunit sadya pa ring marikit.
at ngayong ako’y papalipad na,
ang mga lumang lihim na aking tangan
ay lubhang mahiwaga
upang isiwalat pa.
kung saan matitikman
ang asukal. ang tubig ay ‘di lang
ang inumin na kinikilala ng nanunuyong
lalamunan. ang saging ay ‘di lang
ang prutas na para sa unggoy ay katakam-
takam. ang lawin ay ‘di lang
ang ibon na lumilipad at sumusuot
sa kagubatan. ang bubuyog ay ‘di lang
ang insektong sa bulaklak ay nakikipag-
romansahan. naiinggit ang bahaghari
sa paru-paro, ‘pagkat ang kariktan nito’y
nakakadayo. (ang pula ay ‘di lang
ang kulay ng pag-ibig, ‘pagkat ang sa aki’y
bughaw.) at ang aking bibig,
ay nananabik sa matamis mong halik,
(at tsaka isaw.)
Grabedad:
Kung paano lalong bumibigat
Sa tuwing ito’y ating dinadalumat.
Ang tánging tumatangis: isang gripo,
Ngunit ang panaghoy, dinig sa buong bahay.
Mainam na namumuhay:
Isang segundo,
Na lalamunin lang, lagi’t walang-humpay,
Ng hayok na bibig ng orbito ng daigdig,
Wari’y sinusubukang bigyang-kahulugan
Yaong tinawag na walang hanggan. Ito ang katuturan
Ng oras, wika mo: sa ere’y ‘di makita,
Ngunit sa puso’y nakikintal:
Isang musika.
‘Wag pigilin ang boses mula sa’yong loob,
Sabi mo: isang munting ibong maya,
Lumalaya mula itlog ng kanyang ina,
Humihikab nang tila bukang-liwayway.
At kung sakaling labis na ang ingay,
Pawalán na tulad ng lahar na rumaragasá
Na siya rin namang lumilikha
Ng magandang tanawi’t aplaya.
Naniwala ako sa’yong pahayag:
Probabilidad,
Ating matalik na kaibigan,
Pinakamahusay na imbensyon
Ng Panginoon. Winika mo ito upang ako
Ay manalig na sa ibabaw nitong koro
Mga boses nati’y muling magtatagpo.
At sa wakas,
Sa panahong ang isang bagay
Ay naging pakay, may dalawang akto
Ng pag-ibig patungong langit:
Tayo'y nang magkasala,
Halina't umawit.
moonlight
fell
a little too early on the back of my hand
because
once more I forgot to light up
the esperma but now mother
is on the verge
of waking
and so I must love her again
much like she loved me when
sleeping our dog speaks
in a language that has
no word for madness
or magic
always
I wonder
how mother
had taught me how to read
letters and words
but not between the lines formed
by the tip
of cheap candle
I rubbed last night
on the dark plywood wall
of our nipa shack
facing the escayola
of a balding saint with a sheep that looks
like our dog
outside
now howling like a dog
I am
still trying to decipher
my own
handwriting:
the wick is between my teeth
the flame is on
the gray hair
of a witch
life begins at 40, they say
but Mama Gina says
fuck, I am too fucking old.
each year passed, on her skin
like weeds bloom these lines
too intricate to reveal some
fucking fortune. like her
her patrons aged but not
their appetites, and so Mama Gina
barely spend the nights with cash
in her hand or cock in her mouth. her joints
have started aching and shame
began crawling down her face
long immune to tears,
and so, tonight, and not in any other fucking night,
Mama Gina decides to retire.
with a dark homely man she enters
a room like all other rooms in the building
like all other buildings
on this filthy boulevard.
she lets the man consume every inch of her
except her mouth: for women like her
the mouth is for true love: some fucking
love which had not come for her
after all these fornicating years.
she moans and she screams:
Mama Gina mastered all these feigned feelings
of love with a stranger, of hope and happiness.
o how she perspires, but bleed she doesn’t,
for blood and herself had long
been estranged. the man hands her few bills:
no tip, no card, no hope, no happiness.
moments like this she feels
most lonely, but she’s too tired, too old now
to lament or understand.
then, as in those many years,
she goes to pee profusely:
it is, for all those years,
the weeping of her body.
Sa bawat pakikipagtalik na pinaigting
ng pinaghalong pawis at likidong katamisan,
panagimpan ni Juan Chokolate ang pagtakas
nila ni Maya.
Ang tansong tandang kanyang titiraduhin
bago pa man humudyat-awit upang sila’y pigilan.
Maligaya nilang tatahakin ang daan papalayo
sa Kasa Oskura.
Sa binabangungot nilang bayan. Maya-maya’y
tanaw na nila ang mga gusaling sumasayaw,
matatayog, at humahalik
sa kalangitan.
Manghang-mangha sa kakaibang mundo
ng libu-libong nagliliparang landas, sasakyan
at katauhan. Magkahawak-kamay,
sila’y magtatakbuhan.
Kahit sa panaginip lang, magkasama nilang
bubuuin ang kaluluwang nilusaw ng mga
hayok sa laman.
Nakatirik ang araw nang matamo nila
kanilang kalayaan.